Steðga

Steðga er ein løta, sum noktar at fara víðari. Eitt stað, har tíðin heldur ondini, og litirnir seta eitt mark. Teir svørtu, loddrøttu skapini standa sum ein múrur av greiðleika. Ein innara linja, sum ikki er drigin av ótta, men av styrki. Tað hvíta økið við síðuna av er eitt rúm, uttan óljóð – eitt stað, har tú loksins kanst hoyra teg sjálva/n aftur. Og mitt í hesum friðinum liggur tann appilsingula linjan – lítil, men sterk; eitt spor av vilja og hita, tá alt óneyðugt er skorið burtur. Tann gula bakgrundin er eitt ljós. Eitt ljós, sum fellur á sannleikan, markið og avgerðina, so tað gerst møguligt at síggja klárt. Steðga er ikki eitt kall, men ein ásannan: løtan, tá tú stendur við tær sjálvari/sjálvum og steðgar tí, sum ikki skal halda fram, og gevur rúm fyri tí, sum loksins kann byrja.