Tann gamla føroyska konan ber bæði stilli og styrki í sær. Hon kemur fram úr myrkrinum á løriftinum sum eitt minni frá einari tíð, tá lívið varð borið í hondunum – í vindinum, havinum, arbeiðinum og trúnni. Hon er skapað av kletti, havi og mjørka, og av teimum líðum, har ættarlið undan okkum hava gingið. Í verkinum stendur hon sum eitt stilt vitni um alt tað, sum kom undan, og sum ein mild áminning um alt tað, sum kemur aftaná.