Heyst í bjørgunum

Í hesum verkinum er heystið ikki bara ein broyting í náttúruni, men ein friðarlig rødd, sum spakuliga kemur undan kavi gjøgnum litir og løg. Klettarnir standa sum myrk vitni, djúpir og óvikandi, meðan heystið leggur seg yvir teir sum ein mildur, men avgjørdur andadráttur. Teir brúnu og gráu tónarnir bera spor av kulda, tíð og sliti. Tað fasta, tað gamla, tað, sum verður standandi, sjálvt tá alt rundan um broytist. Yvir teimum gløða gylt og ljósareyð litbrigdi sum síðstu sólargeislarnir á einum degi, sum er um at sleppa takinum. Ein glotti av hita, eitt minni um ljós, ein løta, sum skjótt hvørvur. Bygnaðurin er ráur og livandi, sum um náttúran sjálv hevur nortið við løriftið. Klettarnir tykjast anda, og heystið flytur seg í teimum. Ein samanbrestur millum styrki og viðkvæmi, millum myrkur og ljós, millum enda og byrjan. Heyst í bjórginum fangar ta løtuna, tá náttúran skiftir ham. Litirnir gerast djúpari, og alt fær eina tyngd, sum bæði er vakurt og hugtungt. Tað er heystið, sum vísir seg – ikki sum eitt landslag, men sum ein kensla.